Verdriet aankijken is ook achterom kijken naar het verleden. Bespreekbaar maken van je verdriet van pijn en verlies is heilzaam voor je lijf, want het veroorzaakt stress. Stress brengt je lichaam uit evenwicht en brengt op de duur schade aan je hart. Veel veranderingen houden verlies in en krijg je de tijd om je verdriet te voelen? Verlies is een mooie emotie en het is mijn missie om ervoor te zorgen dat verdriet er mag zijn! Tranen zorgen voor verbinding met de ander. Het is jouw proces in jouw tijd. Eenzaam verdrietig zijn is verleden tijd.

“In een klap werd alles anders”

Storytelling over mijn ingrijpende ervaringen, mijn hartzeer, met verdriet, angst en boos. Geschreven voor jou om jezelf te herkennen in mijn verhaal.

Ik heb hier de gebeurtenissen geschreven die over het verlies aan de dood gaan, omdat als 11 jarig meisje dit zo een impact gehad heeft en mij zo gevormd heeft.
De jarenlange stressgevoelens in mijn puber jaren en ook als volwassene hebben mij geleerd een masker op te zetten om de clown te kunnen zijn. Totdat ik ging leren over emoties. Vooral ging leren over gevoelens en toelaten van pijn, boos, angst en over verdriet. Ik leerde vooral ook echt eens stil te vallen met mijn verdriet. Het is een rocky road,en soms nog steeds met alle uitdagingen die er zijn in ons leven. Vanuit die pijn, voel ik mijn passie om jou te ondersteunen in het dragen, verwerken en transformeren van verdriet of je boosheid of je angst. De hartzeer naar hartstocht.

Mijn eerste hartzeer verhaal: PAPPA In een klap werd alles anders:
Het is maandagmorgen, de eerste dag van de middelbare school. Ik sta klaar om mijn boeken op te gaan halen. Ik ben 11 jaar en hoor De Klap in de keuken en vind mijn grote stoere vader op de grond liggen. Mijn lijf zegt dat er iets niet goed is en bel de dokter. Ik hoor geluiden die ik niet begrijp en zijn ogen kijken mij levenloos aan. Mijn hand beweegt zich intuïtief over zijn gezicht terwijl er een diepe ademteug uit zijn lijf komt. Ik begrijp niet wat er aan de hand is, maar voel aan mijn lijf dat dit niet goed gaat. Het besef van nooit meer pappa kunnen horen, kunnen zien, ik had het gevoel te stikken. Wat deed dit verlies enorm veel pijn. Verdriet. Het besef van nóóit meer ..dood, ik begreep het gewoon niet en voelde alleen maar die verschrikkelijke pijn in mijn hart. Met iemand gaan praten was in 1978 er niet, en deze ingrijpende gebeurtenis, is voor mij de bron geweest om te willen leren over stressreacties en hoe verdriet op jonge leven je vormt en verdriet zich stapelt, om te leren omgaan met verlies door de jaren heen.

mette pilaar

”Mijn training en coaching werkt op 5 pilaren, een mooie werkwijze voor
de steun in dit moeilijke moment in je leven, om dit veranderingsproces
aan te gaan en er sterker uit te komen.”

De wereld is opeens
anders

In mijn puber jaren (12 tot 18 jaar) is mijn moeder ziek van verdriet, ze is haar allergrootste liefde, haar steun en toeverlaat kwijt. Ik raak mijn moeder bijna kwijt aan haar verdriet.

Wanneer ik als volwassene de opleiding Systemisch Werken volg, krijg ik inzicht wat de invloed is van mijn gezin van herkomst. De invloed van verhuizen uit Denemarken en het nooit meer thuiskomen van mijn moeders-vader in de WOII heeft een groot verdrietspoor bij mijn moeder achtergelaten.

Hier leer ik over oa over loyaliteit, uitsluiting en plek. Dit is de bron voor mijn passie om verdriet een plek willen geven en de invloed van het familiesysteem.

Hartzeer

Op de leeftijd van 27 ben ik onverwacht zwanger van mijn aanstaande man. Echt een onverwachte maar welkome verrassing. De Klap die voel ik wanneer de echoscopistof zegt dat het er niet goed uitziet.

Het beeld wat ik zie op het scherm, kan ik niet begrijpen. Ik hoor alleen maar zijn hartje kloppen. Ik lach van de zenuwen en ik denk dat kan niet waar zijn dat er iets niet goed is. Mijn oren suizen, mijn hart knalt uit elkaar, zweet breekt me uit en mijn hele lijf gaat trillen. Ik wil wegrennen maar sta stokstijf. Mijn hoofd denkt niet meer en mijn maag draait zich om. Ik ben totaal in schok.

Het weekend is vol wanhoop, verwachtingen, pijn, verwarring, hoop en onmacht. Het langste weekend ooit. Dacht ik toen. Het werd een intense en een bizarre verdrietige periode in mijn leven. Een grote nachtmerrie. Ik werd direct opgenomen in het ziekenhuis en met 24 weken zwangerschap moest ik bevallen van Bas. Onze zoon had geen levensvatbaarheid en leefde wel in mij. De strijd om hem niet te laten gaan was zenuwslopend en ik leerde over mijn eigen kracht. De hartkracht. Deze ingrijpende gebeurtenis is de bron voor mijn passie om op vele manieren afscheid te kunnen en mogen nemen, zoals wij nu rituelen noemen, te bedenken.

Hartzeer

Hartzeer voel ik wanneer het bericht komt dat mijn moeder gevallen is uit haar rolstoel en direct een operatie moet ondergaan. Ze is te broos om gezond uit deze operatie te komen en ik voel de urgentie haar voor die tijd te kunnen spreken.

Mijn mams overlijdt binnen 72 uur. Totaal onverwacht, in mijn ogen, door onzorgvuldigheid na het vallen uit haar rolstoel. Mijn gevoel van onmacht, verdriet, pijn, boosheid en weer het nooit meer. Hartzeer van eerder komt in volheid mee, ik heb zo een verschrikkelijke pijn in mijn lijf en hart.

Hartzeer voel ik omdat na het overlijden van mijn moeder, ook ons huwelijk op de klippen loopt. Het zat al een tijd niet lekker, zoals dat heet. Ik zit in mijn overlevingsmodus en dat is vechten. Alle oude pijn doet weer mee en ik weet mij geen raad. Ik “vecht” om mij heen. Ik zie de zaken niet meer in perspectief. Alles wat zo vertrouwd leek wantrouw ik. Oude pijn breekt open en ik ben niet meer mijzelf, mijn leven doet zo zeer.

Hartzeer

Hartzeer omdat er opeens heel veel verlies is voor ons als gezin. 

Ik heb een gebroken hart. Het bekende stress-infarct. Voor mij was dat de wake-up call om naar antwoorden te gaan zoeken. Nog meer stil te staan bij mijn gevoelens, hulp te vragen en verantwoording te nemen over mijn leven. De passie die ik heb voor mijn lessen over stressfysiologie ligt hier. Ik ondervind en weet wat de gevolgen van onverwerkte emoties van invloed zijn op het hart en de rest van je lichaam.

Door de liefde voor het leven en mijn kracht ga ik de relatie aan dat veranderingen bij het leven horen en ben ik op onderzoek uitgegaan. De aantal nachten dat het heel zwart was, ik niet kon slapen en ijsbeer over hoe nu verder? Mij afvraag hoe ik het leven leuk krijg. Besluit om met deze kennis wat te gaan doen. Verdriet mag er zijn en ik wil deze mooie pure emotie in het zonlicht zetten. Verdriet mag gewoon bespreekbaar worden. Het is een van de basale emoties en het maakt zo jij en kwetsbaar. Met alle kennis van emoties, die ik zelf heb ervaren en nog steeds doorleef, krijgt verdriet een ereplaats. Een emotie die we mogen liefhebben wat in de kern gaat het over liefde.

Hartzeer naar Hartstocht: Dwars door je hart pad.

Ik kijk het gemis aan. Ik krijg een relatie met mijn verdriet en erken mijn pijn. Hierdoor komt er bevrijding in mijn lijf. Ik ga weer liefde voelen voor mijzelf. Ik vind antwoorden en de Mettemorfose begint: de hernieuwde ik. 

Ik ga het gemiste zo verlangen. Ik ga mijn eigen ik worden. Ik dwing mij zelf te kijken naar wat het leven mij gegeven heeft. Ik ga naar liefde verlangen, naar het leven verlangen, want leven is liefhebben. Wat is de bron van ons bestaan? Liefde toch?

Ik ben een product van twee mensen die van elkaar hielden. Ik besluit terug te gaan naar mijn bron van mijn bestaan: Liefde. Hartstocht. De transformatie is in gang gezet. Zelfcompassie is iets wat men kan leren en koesteren om zo een lijf stromend te krijgen.

Mijn bedrijfsnaam verander ik in een gebroken hart, van al zo lang geleden, en word mijn logo. Geïnspireerd op de Kintsugi uit Japan.
Met een gouden streep in het midden, wat staat voor de verbinding van pijn en wat staat met verbonden zijn en je hart heel maken.

Verlies kun je betekenis geven, kun je goud waard maken. Echt waar! Wanneer je naar de liefde van het verlies kunt kijken, verandert je leven. Echt waar! Het leven verandert, liefde verandert, jij verandert door verlies. Het enige wat niet overgaat is liefde, zo heeft het universum dit bedoelt. Jij bent Liefde!

Mijn kennis heb ik opgedaan

Enthousiast, analyserend, out-going, warm, betrokken, creatief, kritisch en humor en ja… ook soms ietwat chaotisch door mijn creativiteit.

Leren, we leren hele dagen over onszelf en I Love it. Sinds 2013 ben ik zelfstandig werkzaamals trainer-coach- docent en ben hiervoor geaccrediteerd bij NOBTRA, NOBCO en CRKBO .Vanaf 2014 leid ik mensen op tot Stress en Burn-Out Coach, Mental Coach en Vitaliteitscoach bij Sonnevelt Opleidingen.

De studies die ik gevolgd heb zijn onder andere:

  • Ontwikkelingspsychologie
  • Stress & Burn-out Coaching
  • Mental Coaching
  • Phoenix opleidingen: Systemisch werken: alles is er al, en jij komt uit een groter geheel: je familie van herkomst.
  • Haptonomie: gaat over voelen en ons eigen gevoelsleven. Wij zijn in contact met ons zelf en we zijn in contact met de mensen en gebeurtenissen om ons heen. Hoe verhouden wij ons in het leven en relaties. Hoe gaan wij subjectief om met objectieve druk? Hoe laat ons lichaam dit zien? Wat is mijn gedrag om met de invloeden om te gaan? Haptonomie gaat over verbinden en is een levenskunst.
  • Phoenix opleidingen. Rouwverwerking: fasen doorwerken, verhalen maken, bewegen tussen verlies en herstel.
  • Emotional Freedom Techniques (EFT)
  • Basis Hypnose
  • Paarden coaching: werken met het paard en jij, welke bewegingen maken jullie. Durf jij te leiden?
  • Medische basiskennis

Sinds 2014 werk ik als trainer/docent bij Sonnevelt Opleidingen. Meer dan 1500 mensen opgeleid tot Stress & Burn-out Coach en Mental Coach. De nascholing Vitaal Rouwen heb ik ontwikkeld.Ik ontwikkel trainingen op gebied van stressmanagement, hartzeer en gedragsverandering. En begeleid in het ontwikkelen van emotionele veerkracht en persoonlijke ontwikkeling.