Hartzeer en haar betekenis

Hartzeer, hoe kom ik aan het woord hartzeer?

Hartzeer gaat over de emotionele, fysieke pijn of stress, in je hart, bij een groot verlies.

De naam hartzeer is ontstaan bij de Trainers opleiding (Phoenix Utrecht.) De opdracht is dat er een training geschreven wordt over een onderwerp dat dicht bij je ligt. Hier werd ik gewezen op mijn rouw. Ik hoor Mariët (van Cooten, de trainster) het nog zo zeggen: ” je gave is je opgave, Mette, jij hebt weet van rouw. “

Ik voelde eerst alleen maar weerstand (brein pruttelt tegen ter bescherming voor pijn ), want mijn idee was een training te ontwerpen wat ging over stress en seksualiteit.

Maar het werd dus DE ROUW.

(Afscheid nemen en rouw verwerken was ook al mijn presentatie bij de haptonomie opleiding.. Terwijl ik daar met mijn werkgroep aan begon gebeurde er al van alles in mij en was het vooral hard werken om mijn defensieve houding in stand te houden. Niemand zou mij omver krijgen…want dat was nu eenmaal mijn overlevingsstrategie want er werd aan mijn fundament gemorreld. Ik wist niet wat ik allemaal voelde, het was een grote chaos in mijn hoofd en lijf.)

Dus misschien had Mariët gelijk, ik bén van de rouw. Daar ging ik, weer op reis met een koffer gevuld aan rouw, verhalen en van ver halen, door het rouwlandschap. Ik ging mijn verdriet oppakken en een naam geven. Hartzeer.

Ik zocht verder in verlieskunst, rouwmodellen en het rouwproces, wat een mooie leerweg werd in mijzelf. Ik moest open gaan staan om mijn intense jarenlange verdriet aan te gaan kijken. “There’s a crack in everything, thats how the light get in”.

Daar waar mijn hartzeer ooit begon, zegt men bij Phoenix, keer om, keer om, keer duizend maal om.

Op een maandagmorgen hoor ik een harde klap in de keuken. Als klein meisje van 11 jaar vind ik mijn vader stervend aan een hartinfarct. Dit beeld staat op mijn netvlies gebrand en bel in paniek de huisarts en leg een kussentje onder mijn vaders hoofd. Bij de grote diepe zucht sloot ik zijn ogen… Ik heb 35 jaar rondgelopen met een intens schuldgevoel van het niet hebben kunnen reanimeren.  Dit schuldgevoel heeft aan mij geknaagd. Misschien gevoelens die niet reëel zijn, maar mij wel tot aan mijn rouwreis parten heeft gespeeld.

Het verlies van mijn vader op 11 jarige leeftijd, heeft sporen achtergelaten. In de jaren 70 was er geen hulpverlening zoals wij die nu kennen. Het was schouders eronder en doorgaan.

In een gesprek met een oudere man, ik was 46 jaar, die mij wees om het mooie en gaf er betekenis aan. Hij zei dat mijn aanwezigheid juist mooi was en liefdevol, zo stierf mijn vader niet alleen. Na alle jaren viel het schuldgevoel van mijn schouders en kon inzien wat ik wel goed had gedaan. Ik was er geweest in het afscheid voor altijd.

Alle verliezen in het heden, vinden hun weg terug naar toen. Mijn huisdieren, mijn pony. Zo blijven meerdere intense verliezen voorbij komen, mijn eerste zwangerschap en het afscheid voor altijd van mijn allerliefste, zorgzame, stoere en creatiefste moeder. Het valt samen met het einde van de liefde, ook hij gaat uit mijn leven. De veiligheid is een klap onder mijn voeten weggeslagen. Mijn hart is echt in duizend stukken gebroken. En niet alleen die van mij.

Vorig jaar is er weer een groot hartzeer, bij het toch nog plotseling overlijden van mijn allerallerste liefste, mafste, pittigste, ondernemende grappigste broer. Ik ben in zijn weggaan voor altijd, ook weer het kleine meisje van 11 jaar.

De paniek, de pijn van het einde, het doet zo ontzettend zeer en mijn hart schreeuwt.

Het blijft een kwetsbaar hart.

Deze zomer is hartzeer weer wanneer ik mijn allerliefste maatje, mijn rots in de branding in mijn leven, mijn hond Banjer moet laten gaan. Wat een bizar andere gevoelservaring van energie was dit. Ongekende liefdespijn voor mijn hond.

De hartzeer is wat blijft.

Feestdagen, diploma’s, samenwonen, het trouwen, bevallen en prachtige kinderen mogen krijgen, de kerstmissen, de verjaardagen van ons allen, altijd zijn er momenten dat het gemis er even is. Soms harder dan anders.

Het gemis van geen vader meer hebben in mijn leven. Voelt dan even als hartzeer.

Het hebben van geen moeder meer in mijn leven. Voelt dan even als hartzeer. Maar ze zijn weer samen.

Het hebben van geen huwelijk meer. Voelt dan als hartzeer.

Het hebben van geen broer meer. Voelt als hartzeer.

Het hebben van geen groot harig 4 potig beste maatje meer. Is hartzeer,

Het gevoel van gemis noem ik hartzeer.

Je hartzeer vastpakken en een naam geven. Hartzeer, maak het goud waard. 

Kijken en voelen wat de betekenis is en liefde kan weer stromen.

Ieder hartzeer heeft tijd nodig om te helen en dat is rouwtijd. Ik heb de beste leermeesters gehad. Ik ben allen eeuwig dankbaar. Het kunnen transformeren van mijn verdriet en pijn heeft mij heel veel gebracht. Het was een rocky road, dat wel. Diepe donkere nachten ken ik. Leven is leren. Emotionele veerkracht ontwikkelen. Ik ben zo intens blij dat ik dit ben aangegaan. Vele diploma”s hangen aan mijn muur, maar mijn grote diploma van het leven is hartzeer.

Voor jou heb ik mijn leerweg vertaald in mijn coaching en training.

Uiteindelijk werd hartzeer een mooie tweedaagse vanuit het systemisch werk. Klaar om ingezet te gaan worden en anderen te helen met hartzeer.  Begrippen als loyaliteit, uitreiken, containment en holding space kunnen aan bod gaan komen in de opstelling als in de training. Prachtig hoe dit energieveld haar liefde heelt. Hoe ik mijn liefde voor mijn moeders hartzeer, haar moeder (mijn mor-mor) ook kon gaan herbergen. Misschien is dit ook net zo helend voor jou?

Van hartzeer naar hartstocht, een pad dwars door je hart. 

Ik ben benieuwd naar jouw verhaal, om je hart te helen. Kom je naar hartzeer?

Liefs Met

 

Dit bericht is gepost in Blogs. Bookmark de link.